Miłość i jej losy

W Miłości i jej losach André Green i Gregorio Kohon, odwołując się do swego bogatego doświadczenia klinicznego, wnoszą ciekawy wkład w rozwój psychoanalitycznego rozumienia miłości. W części pierwszej, Kochać albo nie kochać – Eros i Eris, André Green stawia kilka ważnych pytań: Jakie warunki trzeba spełnić, by móc kochać? Czy powinniśmy myśleć o miłości, odnosząc się do jej najwcześniejszych i najbardziej pierwotnych korzeni, czy też za punkt wyjścia przyjąć doświadczenia osoby dorosłej? Zdaniem Greena nauka niczego nie wniosła do naszego rozumienia miłości; z kolei sztuka – głównie literatura, a zwłaszcza poezja – pozwala na jej lepsze poznanie. W części drugiej, Miłość w czasach szaleństwa, Gregorio Kohon przedstawia trwającą wiele lat analizę pacjenta, który przeżył załamanie psychotyczne. Autor opisuje, w jaki sposób wyłączna, a jednocześnie niezwykle intensywna zależność od matki stwarza warunki do rozwoju „ normalnego szaleństwa”. Szaleństwo to leży u podłoża nie tylko stanów psychotycznych i perwersji, ale także wszelkich form miłości, również tej ujawniającej się w sytuacji psychoanalitycznej, czyli miłości przeniesieniowej. Miłość i jej losy wykracza poza granice konwencjonalnego dyskursu psychoanalitycznego i skłania do refleksji nad miejscem miłości w teorii i praktyce psychoanalitycznej.