Jako nic

Jego szuflady zalegają partytury pisanych latami nikomu niepotrzebnych muzyk, naśladujących wielkich kompozytorów ... i jedynej, od piętnastu lat niedokończonej symfonii. - Szyderczego imitatorskiego (za Czternastą Szostakowicza) dzieła, w którym jak w końcu zrozumiał, obnażał prawdę o mizerii własnego życia zatrzaśniętęgo na swoim ubóstwie, braku i ogołoceniu z uczuć. Więc o samotności. Przecież ta głębinnie poruszająca, zaskakująca w twórczości Żuławskiego wielka powieść - zamierzona jako relacja niedoszłego artysty z jego marnego życia, ale i z tego, jak wreszcie udało mu się zakończyć symfonię, nie jest o ponurości, grozie, niewierze i nicości. Jak nie o tym okaże się ostatnie dzieło kompozytora, współ-twórczego słuchacza muzyki, a i pisarza. Symfonię, też powieść, ocali niespodziewanie tkliwa, współ-czująca, i czuła miłość homoseksualisty do śmiertelnie chorej kobiety, dziewczyny, prawie dziecka. I do sztuki, której sens mu się objawi w chropowatości młodej, seksualnej prawdy wierszy ukochanej