Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety

ZAMIAST MARZYĆ O LEPSZYM ŚWIECIE – IDĄ PO NIEGO Młoda chłopka nie uzyskuje w sądzie pomocy, ponieważ „ u wieśniaków bicie i znieważania słowne są częstemi zjawiskami”. Joanna doprowadza do uznania męża za marnotrawnego, bo „ jako matołek nie przywiązuje uwagi do wartości grosza”. Nie godzą się na role ofiar. Gdy stawką jest przetrwanie – czy to ich własne, czy ich dzieci – podejmują działanie. Walczą o bezpieczeństwo i godność. Bronią dobytku, dobrego imienia i prawa do decydowania o własnym losie. Ich świat jest do bólu konkretny, pozbawiony patosu, osadzony w rzeczywistości mierzonej morgą ziemi i kawałkiem chleba. Aneta Godynia daje wybrzmieć głosowi bohaterek codzienności, których doświadczenia przez długi czas pozostawały niewidoczne. Autorka dociera do źródeł, które pokazują życie chłopek z zupełnie nowej perspektywy. Spisuje historie kobiet, które choć są niewykształcone i niepiśmienne, muszą przemówić, gdy na sali sądowej rozstrzygają się ich los. To wielogłosowa opowieść o doświadczeniu dawnej polskiej wsi: pełna radości, nadziei, ale też dramatów widzianych z bliska, bez upiększeń.