Enuma Elisz i inne teksty mezopotamskie. Seria: Święte księgi, święte teksty

Enuma Elisz (Enûma Eliš) to babiloński epos napisany w języku akadyjskim, nazywany tak od pierwszych słów, które znaczą Kiedy na wysokości. Pierwotny tekst tego eposu pochodzi z XIV wieku p. n. e., zaś zachowana wersja pochodzi z II wieku p. n. e.. Był recytowany w Babilonie w czasie święta Nowego Roku. Nazywany jest też eposem o stworzeniu wszechświata. Porządek przedstawia się następująco: światem rządzi panteon bogów z Mardukiem na czele, ludzkość ma tylko służyć bogom. Kosmogonia babilońska miała jednoznaczny pogląd na sens istnienia człowieka. Jak podaje Enuma Elisz - kiedy żaden jeszcze nie objawił się bóg, istniały jedynie praistoty. U zarania dziejów byli tylko Apsu - istniejąca od zawsze słodkowodna Otchłań - i Tiamat (Ocean). Symbolizowały one pierwiastki: żeński i męski. To na podstawie analizy tych tekstów mezopotamskich Zecharia Sitchin sformułował swoją niezwykłą teorie o pochodzeniu ludzkiej cywilizacji.