Ars epitaphica. Z problematyki łacińskojęzycznych wierszy nagrobnych

Zamierzeniem studium jest przybliżenie problematyki związanej z łacińskimi wierszowanymi inskrypcjami epitafijnymi i epigramatami żałobnymi powstałymi na przestrzeni kilkunastu wieków. Epitafium jest tu traktowane nie tylko jako zjawisko z dziedziny sztuki i literatury, ale także z historii kultury. Inskrypcje nagrobne są świadectwem powszechnych zachowań i odzwierciedlają sposób myślenia społeczeństwa. Przy układaniu łacińskiej inskrypcji nagrobnej tak jak dziś przy konstruowaniu nekrologu, obowiązywały wzorce nie tylko retoryczne i literackie, lecz także kulturowe. Mimo upływu czasu praktyka literacka wskazuje na niezmienność formy epitafijnej z uwagi na język inskrypcji – nieulegającą większym zmianom łacinę. Wywód prezentowany w niniejszej publikacji uzupełniony został o propozycję podziału wierszowanych łacińskich nowożytnych utworów nagrobnych na trzy grupy: epitafia epigramatyczne, epigramaty epitafijne oraz epitafia liryczne.