Decyzja. Mauzer

Dramat Brechta, kilkakrotnie przepisywany i dostosowywany do doraźnych celów politycznych, należy do tzw. sztuk dydaktycznych (Lehrstücke). Ma wyraźnie ideologiczny charakter: przekonanie zarówno wykonawców, jak ewentualnych widzów, że tak poglądy, jak życie jednostki należy podporządkować nadrzędnym celom zwycięstwa Rewolucji. Temu też celowi posłużyć miała epicka forma dramatu, najpewniej przeznaczonego nie do grania na tradycyjnej scenie, ale wykonywania w celach samokształceniowych. Jeszcze w 1956 roku, krótko przed swoją śmiercią, Brecht nazywał Decyzję modelem teatru przyszłości. Dramat Müllera to część trylogii, na którą składają się przepisania wybranych Lehrstücke Brechta, podejmujące polemikę z ideologicznym charakterem pierwowzorów (dwa pozostałe dramaty, tłumaczone na język polski przez Jacka St. Burasa, to Filoktet i Horacjusz),tak pod względem doboru i sposobu przedstawienia wydarzeń, jak struktury dramatyczno-teatralnych rozwiązań, przy zachowaniu nietradycyjnego, laboratoryjnego przeznaczenia tekstu jako materiału dla scenicznego eksperymentu.