Wspomnienia lekarki z Żoliborza Oficerskiego

" Mam jeszcze w pamięci jedno szczególne wspomnienie. Gdy na polecenie mojego szefa w Instytucie Kardiologii docenta (później profesora) Zygmunta Sadowskiego pełniłam dyżur w Pałacu Arcybiskupów Warszawskich na ul. Miodowej przy umierającym Kardynale Stefanie Wyszyńskim Prymasie Tysiąclecia, wiedziałam, że jego zaawansowana choroba nowotworowa nie jest możliwa do wyleczenia, a działania lekarskie mogą jedynie zmniejszyć cierpienie. Po całonocnym dyżurze stałam przy łóżku bohaterskiego Prymasa razem z szefem anestezjologów Akademii Medycznej w Warszawie dr. med. Januszem Kąckim a do żyły Chorego powoli kapała odpowiednia kroplówka. Pomimo bardzo ciężkiego stanu Ksiądz Prymas był bardzo spokojny, a w jego spojrzeniu widzieliśmy jedynie wdzięczność. Co pewien czas wycierałam mu delikatnie bardzo spocone czoło, co wytwarzało szczególną bliskość, która została w mej pamięci. Właśnie wtedy przyszło mi na myśl, że moja rola wobec Księdza Prymasa w tym momencie jest podobna do tej, jaką odegrała Weronika wobec Jezusa na Drodze Krzyżowej"