Dolina Issy

Tam, gdzie niewinność, dzikość i przemoc... mistrzowska opowieść o świecie, którego już nie ma. Na północnych kresach dawnej Litwy, w krainie jezior, torfowisk i sadów, leży dolina rzeki Issy. Jej czarny i leniwy nurt wyznacza rytm życia ludzi, w którym codzienne gesty, takie jak mleko zostawiane dla wodnych węży, modlitwy szeptane nad kołowrotkiem, tworzą krajobraz baśniowego realizmu. W tym świecie Czesław Miłosz umieścił swoją najbardziej autobiograficzną opowieść – Dolinę Issy. Proza Miłosza z poetycką precyzją ukazuje przenikanie się tego, co ludzkie, naturalne i nadprzyrodzone. To powieść o dojrzewaniu i utracie niewinności. Próba powrotu do świata, który odszedł, a do którego Noblista zbliża się poprzez pisanie. Każdy nosi w sobie własną Dolinę Issy – magiczną, jedyną, bezpowrotnie utraconą. "[...] mieszka się w sobie jak w więzieniu. Jeżeli inni z nas kpią, to dlatego, że nie przenikają w naszą duszę. Nosi się w sobie obraz siebie z duszą zrośniętego, ale jakieś jedno cudze spojrzenie wystarczy, żeby jedność rozerwać i pokazać, że nie, że nie jesteśmy tacy, jak nam by się podobało. I później chodzi się, będąc w sobie, a równocześnie oglądając siebie z udręką. Tym bardziej tęsknił do swego Królestwa Puszczy, którego plan chował w szufladzie zamykanej na kluczyk". (fragment książki) Czesław Miłosz (1911–2004) – poeta, pisarz, tłumacz, dyplomata. Profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. W 1980 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad 40 języków.