Renesansowy platonizm. Niespokojni i buntowniczy „nowi filozofowie”

Ponowne odkrycie starożytnej myśli może być początkiem rewolucji. Doskonałym przykładem tego twierdzenia stanowi renesansowa kultura XV wieku. " Powrót do Platona", mistrza, którym filozofia humanistyczna zaczyna się rozliczać po długiej średniowiecznej przerwie, nie jest znakiem nostalgii za " utraconym światem" starożytnej mądrości greckiej. Nie jest też strategicznym wyborem, dzięki któremu " nowi filozofowie" zaznaczyli swoje odejście od arystotelizmu spod znaku tradycji scholastycznej. Jeśli spojrzymy na to zjawisko z jego historycznej i kulturowej złożoności, zauważymy natychmiast oznaki świata w okresie rewolucji. Aby zaś dać człowiekowi narzędzia pozwalające mu odczytać i zinterpretować nowy świat, renesansowi filozofowie - Włosi Marsilio Ficino (1433-1499) i Pico della Mirandola (1463-1494) i Niemiec Mikołaj z Kuzy (1401-1464) - stają się matematykami, lekarzami, poetami, teologami, inspiratorami obrazów, a kiedy trzeba nawet magami. Nowy, eksperymentalny duch towarzyszy człowiekowi w poszukiwaniu własnego miejsca we wszechświecie. Dlatego też platonizm czasów odrodzenia stanowi konkretny przykład " rewolucji kulturowej", na który każda epoka zmian powinna spoglądać z zainteresowaniem.