Sokoliki. Ludzie bieszczadzkiego lasu

„ Świat się kończy w Sokolikach…” — tak śpiewa „ Siczka” w tekście Macieja Augustyna „ Moje Bieszczady” (KSU),ale Autor „ Sokolików…” uważa, że jest dokładnie odwrotnie: Świat się zaczął w Sokolikach i przy tym zostańmy :) Tak napisał Autor o książce: Moje „ Sokoliki” nie mają charakteru uporządkowanych wspomnień, to raczej motywy, wokół których przez pewien czas kręciło się moje życie. Zebrałem je w książkę przede wszystkim dla siebie i znajomych, by ulotka pamięć nie zagubiła zdarzeń, miejsc i ludzi dla mnie ważnych. Wiele z tych opowieści obraca się wokół Mucznego i doliny Sanu… …Sokoliki to bowiem nie tylko nazwa nieistniejącej wsi, nie tylko leśnictwo w Nadleśnictwie Stuposiany. Sokoliki to też coś nienazwanego, ale wciąż żyjącego we mnie. Sokoliki to również ludzie z polotem, z niezwykłymi biografiami, może nie zawsze orły czy sokoły, ale właśnie… sokoliki! Druk barwny i mnóstwo archiwalnych fotografii nadają tej publikacji niepowtarzalny wygląd.