Napływ

podróż to miasto było dla nas epizodem przecinaliśmy ulice aż gasło słońce w tylnej szybie samochodu podawałam ci puste dłonie wiedząc że przebaczenie nie musi być procesem zdzierałeś zębami moje opuszki bym nie zostawiała śladów nie były w stanie nas rozdzielić niewygodne przestrzenie ani szyby ani kraty znaki stop przemieszczaliśmy się by dotrzeć do celu lecz naszych domów nic nie łączyło żaden fragment skóry kawałek nabłonka kropelka krwi dlatego pozostawaliśmy sami oglądając filmy o seryjnych zabójcach fotel zapadał się pod ciężarem naszych ciał albo myśli sąsiad na dole hałasował chyba potłukł szkło moja bezlitosna lovesong każde moje odejście spłaszcza mi twój obraz obok domu postawiono wylęgarnię strachów między wierszami przeskakuje szczur jak dreszcz przez plecy kiedy twoje ręce uciekają przez podwórko kury biją w pole dziobem żłobiąc w ziemi długie blizny zupełnie jak moja ciągnąca się przez środek brzucha aż na sam koniec języka snopy siana tańczą piszczą myszy gdy wśród wielu pustych łętów odnalazły ziarno jak my siebie kiedyś zboża byłyby świetną podpałką do palenia czarownic teraz to nas ogień może strawić albo oszczędzić osmalając dymem oczy (fragmenty książki)