Opowieści fantastyczne

E. T. A. Hoffmann, (1776-Berlinie) - niemiecki poeta, pisarz epoki romantyzmu. Także prawnik, kompozytor, krytyk muzyczny, rysownik i karykaturzysta. Jeden z prekursorów fantastyki grozy (tzw. weird-fiction), który wywarł ogromny wpływ na takich twórców jak: Edgar Allan Poe, Howard Phillips Lovecraft, Gustav Meyrink czy Stefan Grabiński. Jako pisarz naśladował najpierw Jeana Paula w „ Phantasiestücke in Callots Manier” (1814, 4 t.). Później napisał „ Vision auf dem Schlachtfeld von Dresden” (1814), „ Elixiere des Teufels” (1816, tłum. Ludwik Eminowicz), „ Nachtstücke (1817, 2 t.), „ Seltsame Leiden eines Theaterdirektors” (1818), „ Die Serapionsbrüder” (1819-1821, 4 t.; tom uzupełn. 1825), „ Klein Zaches” (1819), „ Prinzessin Brambilla” (1821), „ Meister Floh” (1822), „ Lebensansichten des Katers Murr” (1821-1822, 2 t.), „ Der Doppelgänger” (1822) i drobne opowiadania. (Wybory polskie: „ Powieści fantastyczne” w układzie A. Langego, 2 t., wyd. „ Muzy”; „ Opowieści”, przeł. Ida Wieniewska, 1925; „ Złoty garnek”, przeł. Jan Kleczyński, 1907, i i.). Utwory Hoffmanna odznaczają się bujną wyobraźnią romantyczną, groteskowym humorem i upiorną niesamowitością. W Niemczech długo zapoznawany, wywarł wpływ za granicą zwłaszcza na romantyzm francuski. Tłumaczono go i naśladowano w całym kulturalnym świecie. Nowe wyd. kryt. jego utworów oprac. W. Harich, 1925, 15 t.