A kiedy znów zabiją dzwony...

Przejmująca opowieść o czasach, gdy uczucie i pamięć o tym, że ktoś na nich czeka, trzyma ludzi przy życiu; o rodzinnych tajemnicach, w których ukryta jest często mroczna przeszłość; o przyjaźni, która jednoczy nie tylko w obliczu zagrożenia, nawet pochodzących z różnych warstw społecznych; wreszcie o tym, jak ważne są dobre relacje między ludźmi i o miłości, która nie boi się wyrzeczeń. Akcja powieści osadzona jest w czasach Wielkiej Wojny, w zaborze pruskim, gdzieś w okolicach Poznania i, choć nie jest książka historyczna, kreśli niezwykle plastyczny obraz tamtych czasów. Wojna zabiera ludziom wszystko – odziera z godności, odbiera bliskich, dach nad głową i chleb. Dwór w Janczarowie jest ostoją nie tylko polskości, co nie jest łatwe w warunkach zaboru pruskiego, ale i wsparcia dla potrzebujących. Rozlewająca się po świecie wojna daje nadzieję na odrodzoną Polskę, lecz niesie też z sobą krew i łzy, lęk o najbliższych i rozpacz po ich stracie. Jednak życie toczy się dalej. Felicja Janczarowska musi wydorośleć z dnia na dzień. Maurycy, choć wolałby zostać z ukochaną, rusza walczyć o ojczyznę. Perypetie losu raz zbliżają ich do siebie, raz oddalają. Czy przetrwają najgorsze, by znowu być razem? Dzwony ogłaszają smutne zdarzenia. Mieszkańcy Janczarowa pragną, by wreszcie oznajmiały szczęśliwe wieści.