Zachować piękno. Kreacja przestrzeni dekadenta w powieściach Henryka Sienkiewicza

W twórczości H. Sienkiewicza tematem mniej rozpoznanym jesi schyłkowość manifestująca się nie tylko w kreacji bohatera (o tej wielo pisano), ale także w innych obszarach konstrukcji powieści. Bez dogmatu i Quo vadis? potwierdzają, że pomimo charakterystycznych dla niego tendencji artystycznych (realizm, dydaktyzm, konfrontowanie dwóch światów) są w istocie powieściami czasu przełomu, a zatem ujawniają ślady zarówno pozytywizmu, jak i modernizmu. Sytuowanie w jednym szeregu Bez dogmatu i Quo vadis? jest możliwe pomimo genologicznego zróżnicowania (powieść-dziennik, powieść historyczna). Uzasadnienie stanowią podobieństwa - przede w osadzenie fabuły w momencie kulturowego przełomu - schyłku Rzymu i końca XIX w. oraz postacie estetyzujących schyłkowców, Petroniusza i Płoszowskiego, które łączy również fakt, że zostały one przez czytelników tencjami. fragment wstępui współczesną autorowi krytykę odczytane niezgodnie z jego in