Dzieje Polski za Piastów

W czasach starożytnego pogaństwa, przed przyjściem na świat Zbawiciela, utarło się, zapatrywanie, że świat i ludzkość psują się coraz bardziej. Pisarze Greków i Rzymian, narodów wówczas najbardziej wykształconych, twierdzili, że na początku był wiek złoty, w którym ludzie nie znali ani zawiści, ani zemsty, nie potrzebowali sędziów, ni praw, bo każdy sam z siebie, bez żadnego przymusu, postępował według sprawiedliwości; potem dopiero powstały różne ludzkie wady i wiek złoty zamienił się na srebrny, a ten następnie na gorszy spiżowy, aż nadszedł w końcu pełen ułomności, niedostatków, żalu i nędzy: wiek żelazny. (Zapatrywanie to na koleje dziejowe ludzkości wy-glosił najpierw poeta grecki Hezyod, żyjący na 770 lat przed Chry-stuscm). My, chrześcijanie, musimy upatrywać wiek złoty nie za sobą, lecz przed sobą. Wiedząc, że dana nam jest możność doskonalenia się, mamy obowiązek poprawiać, ulepszać coraz bardziej stosunki życia...