Chłopiec znad Bzury

Gdy rodzina zginęła pod bombami, chłopiec znad Bzury został sam i na kartach tej książki opowiada o swoich losach, losach piętnastoletniego żołnierza, który brał udział w bitwie pod Kutnem - jednej z najkrwawszych i najbardziej znanych bitew Września. - Co jest? - spytał niecierpliwie generał. Ale spojrzawszy na mnie spoważniał. - Cały umazany krwią. Co to za chłopiec? - Przyjechał na oklep na koniu, mówi o jakiejś dywersji. Generał gestem ręki wyprawił żołnierza, podszedł do umywalki i umoczył ręcznik, polewając go wodą z dzbanka. - Zbliż się, chłopcze - rzekł flegmatycznie. Wycierał mi twarz ręcznikiem, na którym pozostawały brudnoczerwone plamy. A ja trząsłem się z niecierpliwości, byłem zły, że on jest taki spokojny. Ale nie śmiałem otworzyć ust, bo wyglądał bardzo dostojnie, no i pachniał pięknie cygarami. - Okazuje się, że te zbóje i ludność cywilną napadają. Przecież to taki młodzik. O, i ranny w nogę jesteś. Nie wytrzymałem: - Panie generale, w gajówce dywersanci. Niedaleko stąd. Napadli na żołnierzy, pozabijali ich... - Co?! - Generał rzucił ręcznik na taboret. - W gajówce? Mów, a szybko!