Fichte, Schlegel i infinityzm w interpretacji Platona

Twarde jądro paradygmatu romantycznego polega na identyfikacji platońskiego dialogu pisanego z platońską filozofią oraz – w kolejności jej poszczególnych członów – z (niezakończonym) rozwojem filozoficznym Platona. Wynika stąd program prac, polegających na analizie formalnej i strukturalnej, jak również na ustalaniu chronologii i funkcjonalnej jedności dzieła pisanego. Tradycja jest zasadniczo jednotorowa; to, co zdaje się wychodzić poza dzieło literackie, jest albo nieprzekazywalne, albo przypadkiem zostało pozostawione w postaci nieliterackiej. Konkurencyjny paradygmat wychodzi od wielowarstwowej, ustopniowanej według mediów i adresatów Platońskiej praktyki przekazu, a stosownie do tego – od dwutorowości tradycji. Nadrzędnym celem badawczym jest przyporządkowywanie i wzajemne oświetlanie się tradycji pisanej i pośredniej (pierwotnie ustnej),które obejmuje jednak postępującą, immanentną analizę tradycji pisanej, co stanowi warunek możliwości syntezy, a w efekcie – całościowej wizji filozofii Platona.