Sacrum czasoprzestrzeni

Człowiek każdego czasu odczuwa z jednej strony potrzebę i głód nieskończoności i świętości a z drugiej zaś - swoiste nienasycenie. Zwarcie lub symbioza tych dwu postaw zależy przede wszystkim od kondycji człowieka i jego natury i duchowości. Interdyscyplinarny dialog Kościoła i świata sztuki jest pewnym procesem czymś ustawicznym i choć przybierał różne fazy a nawet ulegał osłabieniu to trwać będzie zawsze. Wymaga jednak wysiłku intelektualnego i artystycznego każdej ze stron w poszukiwaniu głębi prawdy i kunsztu piękna. Omawiana tu problematyka dotyczy zawsze relacji między trzema pojęciami których zakres i interpretacja są nieostre człowiek język sacrum. Jest to szczególnie ważne właśnie teraz gdy bardziej niż kiedykolwiek następuje zderzenie kultur cywilizacji i wartości co jest charakterystycznym przejawem życia współczesnego społeczeństwa jego samorealizacji w zsekularyzowanym i liberalnym świecie ... oraz narastającej globalizacji chrześcijaństwa niezwiązanego z terytorium i pozbawionego centrum. Fundamentalne pytanie o możliwości sacrum w sztuce dotyczy zarówno przedmiotu intencjonalnego jak i fenomenu idei sacrum. Innymi słowy pytamy o metafizykę sacrum zarówno w przestrzeni kościelnej jak i w obrazie czy innych doświadczeniach religijnych które dotykają świata nadprzyrodzonego a jednocześnie podpadają pod zmysły pobudzają wyobraźnię oraz pozostają materialnym znakiem rzeczywistości duchowej. Można więc powiedzieć że dotykamy tu takiej harmonijnej syntezy która w pełni może być zrozumiana jedynie w świetle teologii. fragment Wstępu