Kołczan Książek
Załóż konto
Szadź (filmowa)1 / 1
Wydanie · Softcover

Szadź (filmowa)

IBIgor Brejdygant
—
rok wydania
416
stron
polski (Polska)
język
Softcover
typ okładki
Wydawca
Marginesy
ISBN-13
978-83-6633-599-8
EAN
9788366335998
Data wydania
—
Książka
Szadź (filmowa) · 1 wydanie
Wydawca o tym wydaniu

Las. Młoda dziewczyna. Wygląda, jakby spała. Ale nie śpi. Wie, że zaraz umrze. I czuje, co robi z nią jej morderca, tyle że nie jest w stanie nawet mrugnąć. Kiedy nad ranem zostają znalezione zwłoki, na miejscu zjawia się komisarz Agnieszka Polkowska. Nikt nie chce z nią pracować – zbyt wiele wymaga, słynie z ostrego języka i jest bardziej inteligentna od kolegów. Jej zaangażowanie w każdą ze spraw nie bierze się znikąd: ma kilka tajemnic i wolałaby się nimi nie dzielić. Ostatnie, czego jej trzeba, to błyskotliwy psychopata – człowiek, który odczuwa emocje tylko wtedy, gdy poluje: wybiera dziewczyny, osacza je i powoli zabija, delektując się ich cierpieniem. Jest precyzyjny i metodyczny, przekonany, że nikt mu nie dorówna. Nie popełnia błędów. Do czasu. Będzie jednak musiał zmierzyć się równym mu przeciwnikiem, kimś, kto potrafi rozgryźć tok jego rozumowania i podążyć za makabrycznymi wskazówkami. Czy Polkowskiej uda się ocalić kolejną dziewczynę, mimo seksizmu i niekompetencji jej szefów? Czy tajemnica z przeszłości, która dopada ją w chwili, gdy jej życie zaczyna się układać, pokrzyżuje śledztwo? Czy zdoła uratować życie kogoś, kto jest jej najbliższy? Szadź teraz także jako serial z Aleksandrą Popławską i Maciejem Stuhrem w rolach głównych. Najpierw przeczytałam książkę Igora Brejdyganta i bardzo mi się spodobała. Bardzo spodobała mi się też rola, którą miałam zagrać – kobiety poranionej, która popełniła w życiu wiele błędów i która dostaje drugą szansę: poprowadzenie śledztwa, które, jak się potem okazuje, nie jest jednorazowym zabójstwem, tylko historią seryjnego mordercy. Aleksandra Popławska w wywiadzie dla „ Gazety Krakowskiej” Czekałem na taką postać dwadzieścia lat! Co najmniej. To rola, którą moglibyśmy nazwać w naszym żargonie „ samograj”. Im jestem bardziej normalny i nic nie gram, tym bardziej to jest przerażające. Maciej Stuhr w wywiadzie dla „ Dzień Dobry TVN”