Emirat to my

Latem 2021 roku, gdy po dwudziestu latach obecności Amerykanie opuszczają Afganistan, Jagoda Grondecka jest na miejscu. Relacjonuje zbrojny marsz talibów na Kabul i ich powrót do władzy, panikę wśród mieszkańców, ucieczki żołnierzy afgańskiej armii i rozpad struktur republiki. Rozmawia z talibami, zagląda do opuszczonej bazy Bagram, gdzie porzucony sprzęt przypomina o nagłym odwrocie Amerykanów. Śledzi dramatyczne próby ewakuacji cywilów i tłumy usiłujące dostać się na lotnisko. Na prośbę polskiego rządu pomaga zorganizować ewakuację ponad setki Afgańczyków współpracujących z polskim wojskiem. Czujnie obserwuje pierwsze miesiące nowych-starych rządów i codzienne życie z perspektywy ulic, szkół, domów i posterunków. Szczególną uwagę poświęca sytuacji kobiet, rozmawia z uczennicami i nauczycielkami, które mimo ryzyka próbują stawiać opór, gdy ogranicza się ich dostęp do edukacji, z demonstrantkami, które odważnie wykrzykują: „ Chleba, pracy, wolności!”; odwiedza szariacki sąd, by przekonać się, ile warte jest zeznanie kobiety. Tłem jej reporterskiej relacji jest analiza upadku afgańskiej republiki: korupcja elit, bezkarność watażków z Sojuszu Północnego, nocne naloty wojsk specjalnych na domniemanych wrogów reżimu. Właśnie tak zaczyna się historia powrotu talibów do władzy. Gdy talibowie ponownie zajęli Kabul, wielu mówiło o „ upadku Afganistanu”. Ale czy rzeczywiście upadł kraj, czy raczej iluzja, w którą wierzył Zachód? Co zostało z modernizacji, która stała się obsesją społeczności międzynarodowej? Joe Biden, wówczas senator, rzucił nawet pewnego razu: „ Jak się mówi » nadzieja « w paszto i dari? » Asfalt «!”. W tej książce starałam się przyjrzeć Afganistanowi po Ameryce – i temu, jak jego gospodarze, sami Afgańczycy, choć podzieleni, podejmują kolejne próby niełatwej kohabitacji, już bez nadzoru obcych mocarstw. A także jak rozliczają ostatnie dwadzieścia lat. Autorka