Transhumanizm. W stronę biopolityki ponowoczesnej

Praca ukazuje meandry definicyjne transhumanizmu oraz jego różne subsystemy. Omawia jego sprzężenie z biopolityką, a także wiążące się z tym potencjalne skutki. Autor próbuje odpowiedzieć na pytanie o społeczne, polityczne i aksjologiczne konsekwencje dynamicznego rozwoju technologicznego i ostatecznego ukonstytuowania się posthumanistycznego porządku. Przyjmuje hipotezę, że transhumanizm w coraz większym stopniu będzie się stawał przedmiotem oddziaływania biopolityki nowoczesnej i ponowoczesnej, a tym samym skutki dynamicznego rozwoju technologicznego należy badać w zestawieniu z oddziaływaniami biopolitycznymi.