W imię króla, w imię mistrza

Jesteśmy w Roku Pańskim 1428, w dwunastym roku pontyfikatu papieża Marcina V, czterdziestym trzecim roku panowania Władysława II Jagiełły, siódmym roku od objęcia urzędu przez wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Paula Bellitzera von Rusdorfa... Z naprzeciwka zbliżało się kilku zbrojnych rycerzy, najemników z Saksonii, sądząc po czarno–żółtych barwach na płaszczach. Jechali szybko, nie zważając na mieszkańców, ani nawet na dwóch rycerzy zakonu Najświętszej Marii Panny. A i krzyżacy, pogrążeni w ożywionej rozmowie, nie zwracali na nich uwagi. Kiedy jeźdźcy podjechali już naprawdę blisko, krzyżacy w jednej chwili obrócili się w ich stronę. Nie zeszli jednak z drogi. Prowadzący grupę Saksończyk wykrzyknął komendę. Oddział z głośnym rżeniem wierzchowców i stukotem kopyt po kamieniach stanął przed rycerzami zakonnymi — na odległość włóczni. Henryk przystanął, zdumiony tą dziwną sceną. Spojrzał na dwóch krzyżaków. W ich twarzach nie było widać lęku, tylko furię. Wyższy chwycił za rękojeść miecza i zaczął go powoli wyciągać z przytroczonej do pasa pochwy. Głownia wysunęła się do połowy i znieruchomiała. Krzyżak zobaczył Henryka. Patrzyli na siebie jak zahipnotyzowani. Poznali się... Autor, uzdolniony nie tylko literacko, ale także plastycznie, zilustrował książkę własnymi rysunkami, dzięki którym łatwiej nam wyobrazić sobie realia epoki.