Marek Hieronim Sych 1923 - 1997. Okruchy pamięci w słowach i obrazach zachowane

Śmierć Prof. dr. hab. Marka Hieronima Sycha 1 V 1997 r. stała się impulsem do gromadzenia powstających licznych dokumentów: urzędowych pism, drukowanych wspomnień, nekrologów, artykułów, wywiadów, sprawozdań, różnorodnych publikacji. Śmierć zapoczątkowała też zbieranie okruchów materialnych z minionego życia, uruchomiła pamięć. Koniec i początek. Odwrócenie normalnej kolejności. Czyżby istniała już jakaś analogia? Śmierć to słowo trudne do zdefiniowania, tym bardziej, że w naturze nie jest stanem, lecz procesem przebiegającym w czasie. W pierwszą rocznicę śmierci, dla uczczenia pamięci Profesora, został zorganizowany zjazd „„ Anestezjologia, Etyka, Sztuka” przez Katedrę Anestezjologii i Intensywnej Terapii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Anestezjologii i Intensywnej Terapii im. prof. Ludwika Bierkowskiego. Zjazd ten dostarczył oprócz innych pamiątek obfitą dokumentację fotograficzną. Ilość materiałów wymagała układania ich w albumy. Dołączyły do nich wcześniejsze fotografie i dokumenty związane z życiem i pracą Profesora. Wywołało to zaburzenie chronologii, choć może właśnie uwypukliło postać Profesora, pozwalając bardziej pokazać Jego bogatą osobowość. Można też było stopniowo ułożyć kolekcję fotografii obrazów przez Niego namalowanych. Z biegiem czasu odezwały się echa działalności Prof. Marka H. Sycha w Towarzystwie Lekarskim Krakowskim, szczególnie z okresu, gdy był jego prezesem. Dokumentacja fotograficzna z zebrań Towarzystwa, podczas których wręczano nagrodę Jego imienia ufundowaną przez Towarzystwo, wydłużyła na następne lata gromadzenie tych pamiątek w albumach. W dalszym ciągu mieszały się dokumenty i fotografie z różnych lat i zdarzeń, nieraz ponownie się pojawiając. Przewrotna chronologia: w pierwszym albumie to ówczesna teraźniejszość mieszająca się z przeszłością, a następnie z nadchodzącą przyszłością, której nie sposób było zatrzymać. W kolejnych albumach przeszłość, stale się ujawniając, miesza się z aktualną teraźniejszością, biegnącą niestrudzenie w przyszłość! I tak minęły 23 lata, od 1997 do 2020 roku, gdy wirusowa zaraza zasnuła świat.