Jezus Chrystus pośrednik Zbawienia w hiszpańskiej teologii posoborowej

Zainteresowanie problemem pośrednictwa zbawczego Chrystusa i jego wyjątkowością nasila się w dobie pluralizmu religijnego oraz umacniania się kultury laickiej, opartej na założeniach humanizmu ateistycznego, głoszącego samozbawienie i samowystarczalność świata immanentnego. Sobór Watykański II pod wpływem antropologicznego zwrotu nowożytnej filozofii i teologii ukazał chrystologię jako wzajemne przenikanie się antropologii i teologii. Pośrednictwo zbawcze osoby Jezusa Chrystusa stało się od tej chwili kluczem i modelem wspólnego ujmowania tematów soteriologicznych, teologicznych i antropologicznych. Powyższy kontekst pokazuje wagę problematyki podjętej w rozprawie ks. Janusza Lekana Jezus Chrystus Pośrednik zbawienia w hiszpańskiej teologii posoborowej. Dzięki tej rozprawie nie tylko mamy możliwość poznania głównych modeli pośrednictwa w teologii hiszpańskiej, prawie zupełnie nieznanej na terenie Polski, a także kluczowych dla chrystologii i soteriologii zagadnień. Autor umiejętnie wydobywa z opracowanych przez siebie źródeł dwie główne perspektywy pośrednictwa zbawczego Chrystusa: odgórną i oddolną, odtwarzając w ten sposób prawdę o uniwersalnym charakterze dokonanego w Nim odkupienia i pośrednictwa. Rozprawa stanowi zatem nie tylko doskonałą panoramę aktualnych problemów i tematów teologii katolickiej po Yatica-num II, ale też pokazuje otwarcie teologów na dialog ze światem i współczesnym człowiekiem.