Zemsta wyobraźni

Książka zawdzięcza swój tytuł słynnej frazie z Manifestu surrealistycznego André Bretona, służącej tutaj za motto: „ Droga wyobraźnio, najbardziej w tobie kocham to, że nie przebaczasz”. W stulecie pierwszej publikacji manifestu (1924) autor podejmuje rozważania nad dziedzictwem nadrealizmu. Pierwsza część książki zawiera szkice o pisarzach i pisarkach o nieskrępowanej fantazji, a przy tym szukających dystansu do nadrealistycznej ortodoksji, takich jak Michel Leiris, Leonora Carrington, Henri Michaux, Roland Topor, Georges Perec czy Albert Camus. Część drugą otwierają inspirowane Słownikiem miejsc wyobrażonych Alberta Manguela dywagacje o imaginacyjnych podróżach i nieistniejących krainach, z których wywodzą się refleksje nad różnymi postaciami nowoczesnej utopii i dystopii, m. in. Herbertem George’em Wellsem, George’em Orwellem, Stanisławem Lemem, Margaret Atwood. Osobne miejsce zajmuje problematyka kultury nuklearnej i późnonowoczesnego katastrofizmu oraz postapokaliptycznych wizji końca świata. Ta ostatnia podpowiada niepokojącą pointę dla podjętych w książce rozważań.