Obłęd (t. I - III)

Obłęd Jerzego Krzysztonia to jedno z najważniejszych, a zarazem najbardziej zapomnianych dzieł XX wieku. Tysiąc trzysta stron „ świadectwa mroków”. Bohaterowie tej książki to nie tylko „ chorzy na życie, piękni popaprańcy”; ich zmagania z losem, systemem i sobą samym są opowieścią o nas. Porażająca i olśniewająca kronika popadania w obłęd i odradzania się to jednak nade wszystko epos: po części antyutopia, po części powieść metafizyczna, niepokojąco aktualna, poruszająca do głębi. Trzytomowa edycja Obłędu inauguruje serię Polskie Prozy. Nowa edycja opus magnum Jerzego Krzysztonia przywraca wersję autorską sprzed cenzorskich ingerencji – została uważnie przejrzana, poprawiona i uzupełniona. Przygotowano ją na podstawie maszynopisów i rękopisów z archiwum autora oraz poprzednich wydań, przede wszystkim z 1995 roku. „ W trzy lata, sześć miesięcy i dwadzieścia trzy dni, nie licząc dojrzewania, w trudzie i znoju, tropiony i osaczony, przywiązany do masztu, wystukałem tę księgę. Nawiedzony i obdarzony siłą, przenikliwą struną światła, abym żył i dał świadectwo mrokom, w których cierpią ze mną pospołu moi bracia obłąkańcy. Śpiący wśród wraków, przytuleni do szczątków swoich łodzi, nawet we śnie skurczeni, z rozpaczy, moi towarzysze. Już czas” (fragment książki).