Budzić nadzieję w sobie i w drugich

Są dni, kiedy życie wydaje się zbyt ciężkie, a cisza pomiędzy słowami boli bardziej niż krzyk. Ludzie mijają się bez słowa, oczy spuszczone w dół, ramiona zgarbione przez niewidzialne ciężary. W takich chwilach łatwo zapomnieć, że gdzieś głęboko w człowieku, pomimo wszystko, wciąż tli się coś kruchego, a zarazem niezwykle silnego, to nadzieja, najcichszy, a zarazem najsilniejszy głos w ludzkim sercu, tak bardzo potrzebny do życia.