Świecie wejdź

Ze Wstępu Autora: „ Wtedy zaczęła się rewolucja kulturalna. Ojciec został uwięziony, a potem zesłany gdzieś daleko. Mama straciła swoją toaletkę. Książki płonęły na ulicach. Patrzyłem na dym unoszący się nad biblioteką, byłem świadkiem, jak płomień obracał w popiół znaki. Znaki, z których Qu Yuan, Li Bai, Du Fu, Su Shi tworzyli poezję, kreska po kresce unosiły się w niebo wirującą wstążką dymu. Moją szkołę zamknięto. Miałem wtedy dwanaście lat, byłem w piątej klasie, właśnie zaczynaliśmy uczyć się pisania wypracowań. Wróciłem nad jezioro, co dzień łowiłem ryby, pływałem. Pewnego popołudnia wraz z ojcem spaliliśmy potajemnie jego księgozbiór. Ogień wznieciliśmy w emaliowanej misie, którą rodzice dostali w prezencie ślubnym. Żółtawy płomień, czarne motyle papieru. Misa była jak ołtarz. Tam zaczęło się moje pisanie. Wciąż zadaję sobie pytanie – dlaczego trzeba było spalić tamte znaki? Jaką straszną treść niosły, że musiały spłonąć? Piszę od czterdziestu lat”. Yu Jian – poeta, eseista, fotograf, urodzony w 1954 roku w Kunmingu w prowincji Yunnan. Jeden z czołowych przedstawicieli tzw. „ Trzeciej Generacji” współczesnych poetów chińskich. Sławę przyniosły mu w latach 80. wiersze pisane językiem potocznym, w latach 90. zaś umocniły ją poematy takie jak Kartoteka 0 oraz eseje o tematyce teoretycznoliterackiej. Laureat licznych nagród literackich, m. in. Nagrody Literackiej im. Lu Xuna oraz Chinese Literature Media Award. Jego utwory tłumaczone były na wiele języków, niektóre doczekały się także adaptacji scenicznej.