Pafnucy i jego skarb

Pewnego pięknego dnia, wczesną wiosną, niedźwiedź Pafnucy obudził się ze swego zimowego snu. Nie była to jeszcze dla niego właściwa pora. Pozostawiony w spokoju spałby zapewne dłużej, dwa tygodnie, albo nawet dwa i pół, ale nie pozwolił na to zupełnie nieznośny hałas. Na drzewie, pod którym miał swoją jamę, siedziała Sroka ze swoim mężem, razem to były dwie sroki i obie darły się przeraźliwie. - Pafnucy, obudź się! - skrzeczały chórem - Pafnucy, wstawaj! Pafnucy, już jest wiosna, lato, jesień! Pafnucy, otwórz oczy! Pafnucy, obudź się, obudź się, obudź się! Wstawaj, wstawaj, wstawaj! Pafnucy musiałby być kompletnie głuchy, żeby wytrzymać te okropne wrzaski.