Pafnucy i wielkie sprzątanie

Pewnego kwietniowego dnia wiosna doszła do wniosku, że pojawiła się za wcześnie. Postanowiła zapewne jeszcze trochę zaczekać i zostawić kawałeczek miejsca zimie, bo już od rana wiał potężny, zimny wicher, a z ciężkich, czarnych chmur padał deszcz ze śniegiem. Niedźwiedziowi Pafnucemu nie przeszkadzało to wcale. Chroniły go przed zimnem i deszczem nie tylko wspaniałe, grube kudły, ale także piękna warstwa tłuszczu, o którą zdążył postarać się przy pomocy Marianny. Marianna nałowiła mu tyle ryb, ze swój zimowy głód zupełnie zaspokoił. Zadowolone zpogody były także dziki, bo dziki lubią wodę, wilgoć i błotnistą breję. Inne zwierzęta znosiły chwilowy powrót zimy spokojnie, wiedząc doskonale, że potrwa krótko i już za kilka dni wróci słońce i ciepło.