Pamiętnik Bożego generała

Pewnego wieczora, w mojej świątyni, młoda dziewczyna pomiędzy 16-18 rokiem życia, o imieniu Hilda, nagle została napełniona Duchem Bożym. Podniosła się i ustawiła na podwyższeniu obok mnie. Od razu rozpoznałem, że Pan dał dziewczynie poselstwo, więc po prostu zaprzestałem głoszenia i czekałem – podczas gdy Duch Boży zstępował na nią. Zaczęła intonować w jakimś języku, którego nie znałem, przy tym wykonując gesty podobne do muzułmańskich kapłanów, które zwykle czynią, intonując modlitwy. W głębi pomieszczenia dostrzegłem młodego Hindusa, którego znałem. Podniósł się i ruszył przez nawę. Nikt mu nie przeszkadzał, aż przedostał się do przodu. Wówczas stanął, gapiąc się w twarz dziewczyny z dużym zdziwieniem. Kiedy jej poselstwo ustało, zapytałem go: „ Co to było?”. Odparł: „ Ależ ona mówiła w moim języku! Zapytałem ponownie: „ Co ona mówiła?”. Wkroczył na podwyższenie obok mnie i podał sens jej poselstwa: „ Mówiła do mnie, że zbawienie pochodzi od Boga. Żeby zbawić ludzi, Jezus Chrystus, będąc Bogiem, stał się człowiekiem. Mówiła, iż żaden człowiek nie może zbawić drugiego; że Mahomet był człowiekiem takim samym jak inni ludzie, nieposiadającym mocy do wybawienia człowieka od jego grzechów. Zaś Jezus jest Bogiem i ma moc udzielić mi Swojego Ducha oraz uczynić mnie podobnym do Boga”.