Esperanto i esperantyści

Józef Życiński (ur. w 1909 r. w Nowym Sączu) należy do starszej generacji esperantystów polskich. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie na Wydziale Filozoficznym uzyskał stopień magistra. Tu też zetknął się bliżej z esperantem, uczestnicząc w zajęciach prowadzonych przez Tadeusza Hodakowskiego. Poświęcił się pracy w szkolnictwie i w latach sześćdziesiątych wielokrotnie organizował w Liceum Pedagogicznym w Tarnowskich Górach (we współpracy z mgr Janiną Maśkową i dyr. Janem Niedzielą) nadobowiązkową naukę esperanta, która objęła setki uczniów. Powstał znaczny ośrodek terenowy PZE, kładący nacisk na przygotowanie kadry nauczycielskiej. Pracę w kole terenowym łączył z działalnością w zarządzie oddziału wojewódzkiego PZE w Katowicach (Chorzowie). Po przejściu na emeryturę poświęcił się pracom nad historią esperanta. Książka ta przybliża szerszemu ogółowi ciekawą problematykę związaną z ideą międzynarodowego języka, rozwojem esperanta, które jest niewątpliwie jej najbardziej żywotnym wcieleniem, oraz z życiem międzynarodowej społeczności skupionej pod zielonym sztandarem z gwiazdą (zieleń oznacza nadzieję, a gwiazda symbolizuje pięć kontynentów). Refleksji nad esperantem sprzyja dziejowy moment, bo właśnie ruch esperancki w 1987 r. obchodzi swoje stulecie. A zrodził się on - o czym warto pamiętać - na naszej ziemi.