Generałowie giną w czasie pokoju tom 2

To już drugi tom książki, której ideę zrodziły niewyjaśnione morderstwa generałów wojska i policji (milicji), a także — jak w przypadku Ireneusza Sekuły, Bartłomieja F. czy wybitnego gangstera a jednocześnie agenta tajnych służb, Baraniny” — osób prominentnych, potężnych, niegdyś wszechmocnych. W ten sposób autor najpierw sam, a potem wspólnie z Czytelnikiem śledzi zarówno ich dalsze, pośmiertne losy, próbując zidentyfikować winnych ich zabójstwa, jak i szuka, poprzez analizę ich przeszłości i środowiska, w którym działali i robili oszałamiające kariery, rzeczywistych przyczyn ich śmierci. Szuka białych plam” w ich życiorysach, osób, z którymi zetknęli się, żyjąc jeszcze i tych, którzy mogli mieć interes w zlikwidowaniu ich, kiedyś użytecznych, a dziś niewygodnych już, choć wciąż posiadających ogromną wiedzę... Wątek kryminalny czy gangstersko–polityczny to jednak tylko jedna z warstw tej zdumiewającej książki. Z czasem bowiem stała się ona swoistym dziennikiem, pisanym z tygodnia na tydzień, przypominającym lub pozwalającym poznać Czytelnikowi nie tylko sprawy, które zaintrygowały Autora tak bardzo, że się nimi zajął, ale także poznać jego opinię o zdarzeniach i ludziach, które nie pozwalają nam być obojętnymi wobec siebie. Z czasem, z kolei, ten dziennik stał się zbiorem napisanych piórem ostrym i naładowanym” sarkazmem mini-szkiców filozoficznych czy mini-esejów literackich. Jest to jakby zapis spostrzeżeń bystrego obserwatora, niezależnego i wolnego w pełni tych słów znaczenia, patrzącego z kosmicznej niemal perspektywy, lecz z obezwładniającą, chirurgiczną dokładnością. I widzącego... w sposób czysty, niezakłócony wymogami środowiska”, politycznymi potrzebami chwili, w sposób wprost nieugięty w swym jasnowidzeniu, przewidywaniu zbliżającej się katastrofy. Jeśli mimo wszystko jest w tej książce potężny ładunek optymizmu, to źródłem jego jest właśnie wolność Autora, którą stara się zarazić” Czytelnika. Przez to dzieło wydaje się bowiem mówić do Niego: I ty możesz być wolny, choćby w swym oglądzie spraw i ludzi unieść się nad ich bezmiarem i odnaleźć sens...