Krytyka koncepcji cudu Davida Hume’a

Monografia (…) jest solidnym, erudycyjnym i poważnym studium na temat cudu w ujęciu Davida Hume’ a. Autor prezentuje jego koncepcję, poddaje krytyce i odnosi do polskiej teologii fundamentalnej po Vaticanum II. Chcąc syntetycznie ująć walory recenzowanego studium, należy stwierdzić, że 1) autor jest biegły w filozofii i teologii, potrafi w sposób głęboki i syntetyczny prowadzić narrację dotyczącą myśli Hume’ a oraz teologii fundamentalnej; 2) pisze na wysokim poziomie, posługując się językiem polskim w sposób celujący; jego analizy są głębokie, a zarazem erudycyjne; 3) odsłania istotę myśli angielskiego filozofa dotyczącej cudu i wobec niej dokonuje apologii katolickiego rozumienia cudu; 4) analizy prowadzi, odsłaniając szeroki kontekst filozoficzno-teologiczny i sięga do olbrzymiej literatury przedmiotu. (…) Z pewnością monografia jest nowym ujęciem badanego zagadnienia. Ukazuje bowiem myśl Hume’ a dotyczącą cudu w świetle polskiej teologii fundamentalnej. Do tej pory nikt nie podjął takich analiz. Fragment recenzji ks. dr. hab. Przemysława Artemiuka, prof. UKSW To wartościowa i wielowymiarowo zrealizowana synteza dotycząca recepcji, analizy i oceny koncepcji cudu Davida Hume’ a obecnej w polskiej literaturze z zakresu teologii fundamentalnej. Zaproponowany w temacie problem suponuje badania o profilu interdyscyplinarnym – obejmującym teologię i filozofię. Rzeczywiście, to jest szczególnym walorem i specyfiką pracy. Autor dobrze zna myśl Davida Hume’ a, jak również przejrzyście ukazuje sprowokowaną nią debatę wśród polskich teologów fundamentalnych. (…) Uznać pracę należy za wnikliwie i kompetentnie zrealizowany wycinek badań nad najnowszą, polską teologią fundamentalną. Fragment recenzji ks. prof. dr. hab. Jarosława Babińskiego