Franciszek mistrz modlitwy

Modlitwa i medytacja zajmuje w życiu św. Franciszka centralne miejsce. Stanowią one fundamentalną tajemnicę jego osoby; są źródłami, z których czerpie. Pod tym stwierdzeniem podpisze się każdy, kto odwiedza franciszkańskie miejsca: San Damiano i Carceri w pobliżu Asyżu oraz — jak gniazda jaskółcze przyklejone do zbocza góry — pustelnie w Loggio Bustone, Greccio i Fonte Colombo w dolinie Rieti. Także Celle di Cortona (Le Celle),Monte Casale, Narni i Alwernia świadczą wymownie o tym, jak chętnie Franciszek oddalał się na modlitwę i medytację. W cichym odosobnieniu prawie niedostępnych szczytów górskich, cienistych dębowych gajów i dziewiczych lasów odnajdywał spokój, a poprzez kontakt ze stworzeniem — także kontakt ze Stwórcą. W nietkniętej przyrodzie dotykał brzegu Niedotykalnego, o którym psalmista mówi: O Boże mój, Panie, jesteś bardzo wielki! Odziany we wspaniałość i majestat, światłem okryty jak płaszczem (PS 104, 1-2). Jak i o co modlił się św. Franciszek, obrazują wyraźnie jego pisma. Wszystkie one oddychają duchem modlitwy i pobożności, oddania się i skupienia oraz gorącej miłości do Boga i człowieka. Franciszek, poszcząc modląc się, ułożył ostateczną Regułę. Błogosławieństwo dla brata Leona napisał jeszcze własnoręcznie po otrzymaniu stygmatów na Alwernii; Pieśń słoneczna natomiast jest owocem długiej medytacji obłożnie chorego. Gdy Franciszek pisze Listy lub Regułę, to formy modlitewne jakby mimowolnie wplatają się w jego sowa: rozpoczyna znakiem krzyża lub prośbą o błogosławieństwo, a kończy prawie zawsze błogosławieństwem. Liczne fragmenty w Listach są formalnie modlitwami, okrzykami radości lub długimi medytacjami. Reguła z 1221 r. zawiera dokładne pouczenie, jak się modlić; do niej dołączony jest dłuższy hymn dziękczynny. Oznacza to, że Franciszek nie tylko uczy, jak się modlić, lecz włącza swoich słuchaczy i czytelników bezpośrednio do modlitwy. Modli się z nimi