Gnijąca wisienka

Wiersze z tomu Gnijąca wisienka istnieją siłą paradoksu. Są zakleszczone między koniecznością zmysłowego dotykania świata i niemożliwością adekwatnego opisu, dotknięcia świata słowem. Między doświadczeniem i potrzebami ciała, a bezcielesnością pisma, które jest „ nieczystą formalnością” („ Przysposobienie niepiśmienne”),„ srogim trenerem (...) w sztuce przedstawiania” („ Figurki”). To wiersze, które wyzwalają od rzeczywistości, bo pismo dystansuje od nieustępliwej zmysłowości, która sama wpycha się w słowa. A to, czego wypowiedzieć się nie da, pozostaje nieujarzmione.