Pamięć pozostanie

Pisanie Mary Lewi-Kurowskiej zaczęło się od głośnego opowiadania. Nie z zamierzenia literackiego powstała jej książka „ Pamięć pozostanie”, ale z najgłębszej potrzeby, podobnie jak setki książek o Holokauście pisanych przez ludzi uratowanych z Zagłady. Miron Białoszewski uważał, że pisanie jest czymś tak naturalnym jak życie, nie jest zajęciem zastrzeżonym dla wybranych. Żałuję, że tej książki nigdy nie przeczyta autor „ Pamiętnika z powstania”. Zachował się w niej język warszawskiej ulicy sprzed pięćdziesięciu lat, język zrozumiały dla każdego, kto pamięta tamte czasy, swojski, kolokwialny; Miron Białoszewski by go smakował. Holokaust to niepamięć, mówi Maria Orwid, psychiatra (także „ dziecko Holokaustu”). „ Nieraz myślę sobie – pisze Mara Lewi-Kurowska, że dopiero na moment przed śmiercią (jak będę przytomna) pozwolę sobie uruchomić swoją wyobraźnię, żeby widzieć śmierć mojej matki i reszty najbliższej rodziny, która zginęła w Treblince. Na razie bronię się przed tym, bo chyba nie mogłabym z tym żyć…”