Niebotyki

Laureat Nagrody NIKE powraca w wielkim stylu We wszystkich tych opowieściach, od pierwszej do ostatniej, śmierć hula w najlepsze! Cały wielki orszak - bo nie powiem kondukt - śmierci... Ta można pani bowiem lubi się u mnie przebierać i stroić, i stroić miny, ba, z wdziękiem bawić się w kotka i myszkę, udawać kogo innego, wcielać się w niewinne istoty, w zmarłe dziecko, ożywione przez niosącą złudne nadzieje uzdrowicielkę, dziewczynkę tęskniącą za potrąconą przez samochód przyjaciółką, chłopa, który zjawia się z zaświatów, by molestować swoją kobietę, rudego sublokatora, któremu z nagła na głowę spada walizka... Ale, powiada moja wracająca z cmentarza matka, bez śmierci nie ma zmartwychwstania. --M. P. * " U schyłku chłodnego kwietniowego dnia szliśmy z matką polną dróżką z cmentarza, na którym matka jest pogrzebana" – tak rozpoczyna się nowa, nieprawdopodobna książka Mariana Pilota. Autor nie po raz pierwszy obraca w niwecz nasze wyobrażenia o granicach możliwości ekspresyjnych prozy. Dzięki abstrakcyjnemu, a zarazem potoczystemu (ot, paradoks) nad-językowi i nieokiełznanej wyobraźni— w książkach Pilota może się pojawić absolutnie wszystko. Wieś, pub King i abchaska plaża. Chrząszcze, robotnicy, foka z kokardą i dziad dziadami furmaniący. Wybuchy śmiechu, dreszcze grozy, okrzyki zdumienia oraz konwulsje podczas lektury — możliwe, prawdopodobne, a nawet wskazane.