Katowiersze, czyli poezja z "ciemnogrodu"

Takich wierszy jeszcze nie było: „ Przez lata tułałam się jak żebrak, podchodząc, z burczącym z głodu sercem, do kolejnych złudzeń nadzieją i pytaniem: „ Napełnisz mnie?”. Mając trzydzieści wiosen na karku, znalazłam się na pierwszej w życiu adoracji i doświadczyłam wtedy absolutnej pewności odnalezienia odpowiedzi na mój nienazwany latami głód. Doświadczyłam miłości nie z tego świata. Okazało się, że dziura w moim sercu ma kształt krzyża i pasuje tam tylko On – Jezus. Rozpoczął się proces mojego nawracania, którego jednym z owoców jest ten tomik. Tomik poezji, który trzymasz w dłoniach, to miks spacerowania w obłokach i twardego stąpania po ziemi, to wrażliwość i niekolidujący z nią pazur. Zachwyt nad miłosierną miłością Boga i szczera autorefleksja. Pozwoliłam sobie na okładkę nieco pod prąd wobec tych spotykanych w katolickich księgarniach. Inspiracją było przeczytane jakiś czas temu zdanie: „ Nazywają cię moherem? Nazywają cię katolem? Nazywają ciemnogrodem? Raduj się, idziesz w dobrą stronę!” Nie wiem jak Ty, ale ja szczerze się raduję i nigdy nie miałam tak stuprocentowej pewności jak teraz, że podążam we właściwym kierunku. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, czytałam natomiast, że będzie warto.