Podstawowe problemy fenomenologii

Podstawowe problemy fenomenologii to ważne dzieło Martina Heideggera (1889–1976), najwybitniejszego bodaj współczesnego niemieckiego filozofa (m. in. Kant a problem metafizyki , Bycie i czas , W drodze do języka ). Było zamierzone jako kontynuacja jego klasycznej rozprawy Bycie i czas , opublikowanej w 1927 roku. Podstawowe problemy … pochodzą z tego samego okresu i stanowią też w pewnym sensie „ powtórzenie” tamtej tematyki w przystępniejszej formie wykładu wygłoszonego w semestrze letnim w Marburgu. Jest to lektura niezbędna dla czytelnika zgłębiającego zwarte, czasem wprost lakoniczne wywody Bycia i czasu . Autor kontynuuje tu budowę ontologii fundamentalnej jako podstawy wszelkiego badania filozoficznego, a zwłaszcza badań prowadzonych przez tradycyjną fenomenologię. Nieustannie podkreśla, jak głosi już sam tytuł wykładu, problemowy charakter filozofii i potrzebę rygorystycznego badania. Nie ma tu nic z tego, co dekadę później znajdą u Heideggera francuscy egzystencjaliści z ich specyficznym pojmowaniem egzystencji jako dziedziny absurdu i heroicznej wolności. Jego metafizyka (ontologia) jest w zamierzeniu na wskroś naukowa, choć nie w sensie którejś z nauk szczegółowych. Podstawowe problemy … wraz z późniejszym dorobkiem tego filozofia skłaniają do namysłu nad miejscem refleksji filozoficznej w horyzoncie pracy ludzkiego rozumu. W tym sensie to jedna z kanonicznych książek dających świadectwo prawdziwej historii współczesnej myśli.