Matki świętych

Nie były to matki idealne, wolne od wad i  słabości. Dla swych dzieci potrafiły być surowe i  apodyktyczne, jak Marianna Kolbe, która sama o sobie mówiła: „ Zawsze czułam się niezdolna stać się dobrą żoną i  matką”. Bywały kategoryczne, jak Marianna Popiełuszko: „ Musiało być tak, jak powiedziałam, i  koniec!”. Niekiedy nadopiekuńcze, jak Święta Monika czy Święta Sylwia – obie aż  nadto troszczyły się o  dorosłych już synów: Świętego Augustyna oraz  papieża Grzegorza Wielkiego. Niektóre zmarły przedwcześnie, jak Emilia Wojtyłowa – matka św. Jana Pawła II czy św. Zelia Martin – matka św. Teresy z  Lisieux, a mimo to wywarły ogromny wpływ na swe dzieci. Gdyby nie  ich dzieci, które wyrosły na wielkich i  znanych świętych, z pewnością świat nie  usłyszałby o  tych kobietach. Dobrze, że nie  są zapomniane. Ich życie może stanowić inspirację dla  współczesnych kobiet. Święta Monika uchodzi za  najlepszą patronkę matek, których dzieci się zagubiły i  pozostają daleko od wiary i  Kościoła. Jej życie wskazuje, jak wiele może modlitwa matki za  dziecko. Błogosławiona Wiktoria Ulma: Samarytanka z  Markowej Święta Zelia Martin: koronkowy plan ‒ wychować dzieci do pracy i  pobożności Małgorzata Bosco: prawdziwa włoska Mamma całych pokoleń biednych i  zagubionych chłopców Marianna Kolbe: Matka Boleściwa świętego od dwóch koron Emilia Wojtyła: wybrała życie dziecka. „ On będzie kiedyś wielkim człowiekiem!” Marianna Popiełuszko: przebaczyłam mordercom księdza Jerzego Święta Sylwia: warzywa na srebrnej tacy dla  ukochanego syna, papieża Grzegorza Wielkiego Święta Monika: cierpliwa modlitwa matki św. Augustyna Matki świętych też były święte – nawet jeśli nie  wszystkie są wyniesione na ołtarze. Potrafiły być święte w  codzienności - jak matka św. Jana Bosco, o której jej biograf napisał: „ Jeśli istnieje świętość ekstaz i  wizji, istnieje także świętość garnków do umycia i  skarpet do zacerowania. Matusia Małgorzata była taka świętą”. (Fragment książki)