Polskie gniazda rodzinne

Reportaże zebrane w Polskich Gniazdach Rodzinnych w latach 1982–2003 drukowane były w nowojorskim „ Nowym Dzienniku”, w tygodniku „ Ład”, w „ Spotkaniach z Zabytkami”, w „ Rzeczpospolitej”. W tym czasie z własnej inicjatywy odwiedziłem dziesiątki domów, przede wszystkim wielkich artystów i kolekcjonerów, ale także anonimowych, z pozoru szarych osób. Poznałem cudownych ludzi, takich jak chociażby Monika Żeromska, Karol Estreicher, Zbigniew Mehoffer, Franciszek Starowieyski. Moi koledzy marnowali życie na pisanie o Partii lub związkach zawodowych, a ja odbywałem wspaniałą edukację humanistyczną. Nie włamywałem się do tych domów, nie plądrowałem ich. Przeciwnie, zapraszany byłem jako przyjaciel. Dlatego opisuję „ sensacje”, raczej nietypowe dla naszych czasów. Przedmioty są dla mnie tak samo ważne jak ludzie. Wspominam na przykład koc, w który zawinięta była „ Dama z łasiczką” Leonarda da Vinci. Uwieczniłem także kredens, który w tym samym domu służy aż szóstemu pokoleniu rodziny, co jest chyba rekordem Polski. Do opowieści o Kossakach, Tetmajerach, Zanussich dodałem teksty o Aleksandrze Gudzowatym i Ryszardzie Krauzem. Może ktoś uzna to za prowokację, ale to właśnie bogacze tacy jak oni mogą dziś sobie pozwolić na rozwijanie najlepszych tradycji inteligenckich rodów. Budzi to wielki optymizm!