Bez początku, bez końca

Nina Andrycz - królowa sceny polskiej - urodziła się na dawnych kresach Polski, w Brześciu nad Bugiem. Ukończyła Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej pod kierownictwem Aleksandra Zelwerowicza. Od 1935 roku do dziś występuje na scenie Teatru Polskiego. " Ta proza jest już moją ósmą książką. Nosi tytuł " Bez początku, bez końca", ponieważ początek mego życia opisałam w tomie " My - rozdwojeni", a końca jeszcze nie znam." - autorka. " Alterocentrycy również piszą dzienniki. To na ogół sumiennie podpatrzony przekrój epoki. Jej wzloty i upadki. Święta i dni powszednie. Wielkopańskie salony i brudne podwórka. A w rozległym, historycznym tle portrety co ciekawszych współczesnych oraz pikantne szczegóły o nich. Natomiast dziennik egocentryka całą epokę zawiera w swej własnej świadomości. Smak słonego i strasznego morza - w jednej kropli wody. Wybitna aktorka, prawdziwa piękność i wrażliwa poetka – Nina Andrycz była kobietą o wielu twarzach. Żyła aż 101 lat, przez cały ten czas będąc kobietą aktywną – najpierw na scenach teatrów, a potem również na salonach literackich. „ Bez początku, bez końca” to ósma z kolei pozycja w jej dorobku literackim. Powieść nawiązuje do jednego z wcześniejszych tytułów, opowieści z wątkami autobiograficznymi „ My rozdwojeni” i, zdaniem wielu krytyków, jest najwybitniejszym z dzieł Andrycz. Po raz kolejny zaglądamy za kulisy scen, po raz kolejny wstrzymujemy oddech będąc świadkami sukcesów głównej bohaterki. Znowu też przyglądamy się ogromowi wyrzeczeń, jakie musi ponieść i uświadamiamy sobie, jak trudne stanęło przed nią wyzwanie. „ Bez początku, bez końca” nie jest klasyczną autobiografią, autorka nie ukrywała jednak, że to właśnie jej życie było inspiracją dla wielu wydarzeń, o których mówi powieść. Trudno dziwić się więc, że każdy, kto chciałby lepiej poznać Ninę Andrycz, powinien szukać odpowiedzi na swoje pytania w jej książce.