Aleksander Jagiellończyk

Aleksander Jagiellończyk uchodzi za jednego z mniej zdolnych przedstawicieli dynastii jagiellońskiej w Polsce. Za jego krótkiego panowania (1501-1506) dotknęły państwo polsko-litewskie liczne klęski polityczne i straty terytorialne. Monografia tego króla, pióra Fryderyka Papeego (Kraków 1949),wprowadza do tego obrazu istotne korekty. Autor był bez wątpienia najwybitniejszym polskim znawcą czasów Aleksandra w XIX i XX wieku. Przez kilkadziesiąt lat gromadził dokumentację źródłową do tego okresu opartą na materiałach z archiwów polskich i europejskich, którą następnie wydał w 1927 roku w imponującym tomie Acta Alexandri, stanowiącym t. 19 wydawnictwa PAU: Monumenta medii aevi historica res gestas Poloniae illustrantia. Nikt więc prócz niego nie był bardziej powołany do opracowania monografii króla, wieńczącej trzyczęściowy cykl pt. Polska i Litwa na przełomie wieków średnich. SPIS TREŚCI Wstęp Przedmowa I. Aleksandrowa instalacja na Litwie II. Litewskie rządy Aleksandra Jagiellończyka III. Wojna moskiewska IV. Elekcja polska V. Magnackie rządy VI. Koniec wojny moskiewskiej (1503) VII. Narady lubelskie i sejm piotrkowski z r. 1504 VIII. Podróż pruska i jej epilogi IX. Brześć i Radom (1505) X. Sukcesja Nota o autorze Indeks osób