Gdzie śmierć nie sięga

[...] ten album powstał też jako substytut spotkania ze mną: zastąpił przymus wspólnego ślęczenia nad albumami pełnymi zdjęć, snucie opowieści, których nikt uważnie nie słucha, gdyż słowa są ulotne, a tło rozprasza. Kontemplując stronę książki, można zatrzymać się w ciszy. Skupić się. Nikt nie przerywa. Jest czas [...]. Czym jest ta książka? Każdy ją sobie odczyta sam. Łatwiej będzie napisać, czym nie jest. Z pewnością daleko jej do typowego albumu. Ktoś nazwał mnie kiedyś fotografem biedy, smakoszem koloru, wyławiaczem surrealizmu, artystą z astralnego namaszczenia. Mam nadzieję, że nasze zdjęcia w tej skiążce są surowe i brudne. I naturalne. Aparat szybki jak migawka oka. Zdjęcia robione pospiesznie, sterowane emocjami, bez przymierzania się do tematu. To też swoiste łapanie świata – przecież każda z tych wypraw miała być ostatnia. Magiczna sekunda na skierowanie obiektywu i naciśnięcie spustu. Nie ma czasu i miejsca na triki. Więcej wyczarowanego przypadku niż pedantycznej aranżacji. Więcej sztuki niż techniki.