Zaginiony Koń

Młodzi detektywi z Dalslandu muszą zmierzyć się ze sprytnymi przestępcami. Czy przyjaciołom starczy odwagi, by pokrzyżować plany złodziejskiej szajki? „ Aron szeroko otwierał oczy, żeby lepiej widzieć, ale to nie pomagało. Odgłos samochodu się zbliżał, aż po kilku minutach coś wielkiego wtoczyło się na podwórze. Ciężarówka, bez przyczepy, ale z paką. (...) Drzwi od strony kierowcy otworzyły się i wysiadło kilka ciemnych postaci. (...) Aron wycofał się i sięgnął po swój plecak. Drżącymi dłońmi wyjął telefon komórkowy. Jeśli policja naprawdę się pośpieszy, być może zdąży na czas. – Dzwoni się na 112 czy 114, żeby zawiadomić gliny? – syknął. – Chyba 112 – szepnęła Mrówka. – Szybciej! Aron potrząsnął komórką, stuknął i zaczął desperacko naciskać wszystkie guziki. Niestety, mimo jego prób nie chciała się włączyć. Zaklął pod nosem. Akurat jeden, jedyny raz, kiedy potrzebował telefonu, ten oczywiście odmówił posłuszeństwa”. Fragment powieści