Wiórki kokosowe

Political-fiction, czy żart literacki? Egzotyczna dziennikarska przygoda, czy bajka? Ta książka, w zamyśle autora, ma bawić, ale także zmusić do chwili zadumy nad marnością ludzkiego losu. Jest to opowieść o palmach kokosowych, o pięknych plażach i zachwycających kwiatach, ale także o głodzie, moskitach i okrutnej wojnie z groźnym wulkanem w tle. Autor zapewnia, że miejsca akcji nie zmyślił, choć wygląda może inaczej niż wynikałoby to z lektury. Nietrudno zgadnąć, o jakim miejscu na ziemi w książce mowa. Trudniej tam dotrzeć, a jeszcze trudniej odnaleźć ślady bohaterów: kapitana Morgana, Tobiego van Rjina, Ludwika Peczota, czy Chan-Tuana. Zagadka czeka na rozwiązanie, a klucz leży w ręku Czytelnika... Podwaliny tej książki powstały wiele, wiele lat temu, ale musiały minąć ponad dwie dekady, by zamiar zrealizował się w takiej właśnie formie. Przedtem nie służył temu ani klimat polityczny minionej epoki, ani zupełnie odmienne zainteresowania autora. Świat dalekich wysepek rzuconych w bezmiar szmaragdowych wód Mórz Południowych działa na nas jak narkotyk. Większość z nas chciałaby ten świat odwiedzić, wielu z tych, którzy odwiedzili, nie chciałoby go nigdy opuścić. Pamiętajmy jednak, że nie jest to do końca raj na ziemi. Tam, jak wszędzie gdzie indziej, żyją ludzie podli, zawistni, okrutni, źli, gotowi zgotować piekło swoim bliźnim. I o tym, lekko i z nieco wisielczym humorem, opowiadają Wiórki kokosowe”.