Słowo. Antologia uczestników XXXIV Warszawskiej Jesieni Poezji

Epos Charona I starzec i pies żyli poza człowieczeństwem W tym tłumie cichych dusz tak beznadziejnie nagich Tak rozpaczliwie głodnych krwi Że rzuciły się ku obiacie Odyseusza Jak gdyby należały do hien a nie filozofów Dusza Arystotelesa lizała krew barana Dusza Epikura ssała nasiąknięte grudy ziemi Dusza Safony darła paznokciami to miejsce Szarpana przez duszę Homera Pies wył wtedy na trzy sposoby I Charon zapamiętał wszystkie trzy I wolno płynąc na swój brzeg Nucił je w kółko Urszula Benka