Uczta; Polityk; Sofista; Eutyfron

Platon jest chyba najsłynniejszym filozofem w dziejach. Pochodzący ze znakomitej rodziny, starannie wychowany i wykształcony, obeznany ze światem dzięki podróżom - ten złoty grecki młodzieniec związał się z enfant terrible ateńskiej agory, brzydkim, złośliwym i mądrym Sokratesem. Po wykonaniu na nim wyroku śmierci, który wstrząsnął Platonem nie tylko jako uczniem i przyjacielem, lecz także jako obywatelem oceniającym ateńską demokrację, Platon wyjechał z Aten na 12 lat. Po powrocie założył Akademię, w której kształcił największe umysły swych czasów. Dialogi Platona są swego rodzaju przetworzonym wspomnieniem dyskusji, z jakimi filozof na co dzień spotykał się przebywając w towarzystwie Sokratesa. Są jednak również wyrazem i świadectwem czegoś więcej: dialogicznego ducha starożytnych Greków. Istotne okazują się tu zarazem poszczególne zagadnienia, rozkładane w dyskusji na czynniki pierwsze, jak i sam proces myślenia rozmówców, wydobyty i obnażony przez postać Sokratesa. W bardzo teatralnej Uczcie mowa o kolejnych niuansach związanych z odwiecznym problemem miłości. Razem z Eutyfronem zastanawiamy się, czym są sprawy boskie. Podglądamy starcie Sokratesa z mistrzami dyskusji, sofistami. Odkrywamy wreszcie, czym naprawdę zajmuje się polityk. Każdy z tych dialogów stawia czytelnikowi przed oczami grecki świat jak żywy.