Na przełomie pokoju i wojny. Francja w oczach polskiej opinii publicznej od wiosny 1938 roku do lata 1940 roku

Przemysław Marcin Żukowski - doktor nauk humanistycznych (historia, UJ 2008), adiunkt w Archiwum UJ. Opracował m. in.: R. Umiastowski, Dziennik wojenny 1939-1945, Warszawa 2009. Jest współautorem: Corpus studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51-1917/18: M-N, red. K. Stopka, Kraków 2011; Corpus studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51-1917/18: O-Q, red. K. Stopka, Kraków 2011. Interesuje się historią dyplomacji pierwszej połowy XX wieku, historią nauki, biografistyką oraz dziejami Uniwersytetu Jagiellońskiego, ze szczególnym uwzględnieniem Wydziału Prawa w okresie od drugiej połowy XIX wieku do 1939 roku. [...] Gdy opuścili Francję wszyscy sprzymierzeńcy - napisał Waldemar Łysiak - nawet jej marszałkowie, Napoleon I Bonaparte miał przy sobieles derniers fideles. Klucz do serca Polaków był krótki: wystarczyło powtarzać w kółko słowohonor. Cesarz tak właśnie zrobił, mówiąc polskim oficerom po śmierci Józefa Poniatowskiego, że wrócą do kraju z honorem. W kilkanaście lat później Monarchia, uratowana dzięki powstaniu listopadowemu przed rosyjską interwencją, przemówiła ustami premiera Casimira Periera, iż bunt jest zbrodnią i nikt nie ma prawa oczekiwać od Francji interwencji i walki, boskarb i krew francuska należą tylko do Francji [...]. [...] Nie ma w polityce sentymentów. Francuzi w1939 pili winko i rżnęli w karty w ciepłych kazamatach Linii Maginota, pokrzykując: Nie będziemy umierać za Gdańsk. I pamiętając to wszystko, miłość do Francji - raczej nie do jej potęgi czy słowa, lecz kultury i tegoczegoś pozostała nadal w umyśle według słów Waldemara Łysiaka - uczuciem wyrażonym jakoJe suis fidele malagre moi [...]. Ze Wstępu